आधुनिक काळाशी सुसंगत जगण्यासाठी तंत्रज्ञानाशी जवळीक आवश्यक ठरते. मराठीच्या चौफेर विकासासाठी तिने तंत्रविद्येवर स्वार होण्याची गरज आहे. ह्याच ­जाणिवेतून ‘संगणकीय मराठी’ हा कृतिगट कार्य करीत आहे.

भाषेला लिपी लाभल्याने भाषा अ-क्षर बनली. लिपी हा भाषेच्या तांत्रिक प्रगतीतला महत्त्वाचा टप्पा होता. ह्यामुळे लिखित ग्रंथांच्या माध्यमातून ज्ञानाची देवाणघेवाण सुलभ झाली आणि त्यामुळे भाषाही समृद्ध होऊ लागली. मुद्रणाचा शोध हा दुसरा महत्त्वाचा टप्पा होता. लिपीमुळे भाषेला असलेली काळाची मर्यादा गळून पडली तशीच मुद्रणामुळे स्थळाची मर्यादा उणावली. लेखनाच्या प्रसाराला गती मिळाली. संगणकावर भाषा आरूढ होणे हा या विकासक्रमातला तिसरा महत्त्वाचा टप्पा. यामुळे भाषिक स्वरूपातली माहिती निर्माण करणे, साठवणे, तिची देवघेव करणे ह्या साऱ्याच प्रक्रिया विलक्षण सहज झाल्या. मुद्रणात उच्चाराऐवजी लेखनाला अधिक महत्त्व लाभले. पण या नव्या तंत्रज्ञानाने उच्चारालाही सामावून घेतले आहे.

ऐतिहासिक दृष्टीने पाहता भाषेसाठीचे हे सर्व संगणकीय तंत्रज्ञान प्रथम विकसित झाले ते मुख्यतः अमेरिकाखंडात आणि इंग्रजी ह्या भाषेकरता. संगणकावर ज्या मानवी भाषेत प्रथम व्यवहार होऊ लागला ती इंग्रजी होती. पुढे अनेक देशांनी आपापल्या लिप्या आणि भाषा संगणकसुकर केल्या. आपल्याकडे मात्र संगणक आणि इंग्रजी ह्यांच्यात अभेद मानला गेल्याने मराठीला संगणकसुकर करण्यात विलंब लागताना दिसतो आहे. आधुनिक युगातला फार मोठा भाषाव्यवहार संगणकावर होणार असल्याने मराठीची तिथे सोय न लागल्यास तिच्या विकासाचा वेग उणावेल हे उघड आहे.